TANIEC BRZUCHA
Taniec orientalny zawiera kombinacje ruchów zarówno górną częścią tułowia (głowa, klatka piersiowa, ramiona), jak i dolną (brzuch, miednica). Obejmuje wszystkie rejony ciała, od stóp, po szczyt głowy. Taniec brzucha nie posiada żadnych spisanych reguł, jest sztuką żywą, która ciągle się rozwija i zmienia. Jego najważniejsze cechy to ruchy bioder, biustu i ekspresyjne gesty rąk, a współcześnie także charakterystyczne rodzaje kroków i obrotów. W przeciwieństwie do innych form tańca (na przykład baletu), taniec orientalny opiera się na ruchach pozostających w ścisłym kontakcie z podłożem.

„Źródłem piękna w tańcu orientalnym nie jest siła, lecz umiejętność nawiązania dobrego kontaktu ze swoim ciałem i bardzo świadomej gry mięśniami.“

Taniec brzucha
Od zarania dziejów człowiekowi towarzyszy taniec. Jest tak stary jak sama ludzkość. Znany jest we wszystkich społecznościach i kulturach świata. Taniec orientalny zaś (popularnie zwany tańcem brzucha) jest jedną z najstarszych form tanecznych. Na temat jego pochodzenia powstało wiele plotek, niedomówień i legend. Większość śladów jako miejsce pochodzenia wskazuje Bliski Wschód, Afrykę oraz Indie. Wielkimi centrami starożytnego tańca brzucha były: miasto Cadiz w Hiszpanii i okolice rzeki Nil w Egipcie.1
W erze matriarchalnej (czasach kultu Bogini Matki) kobiety poprzez taniec jednoczyły się z bóstwami (Izyda, Ishtar, Hathor, Astarte), by prosić o obfite zbiory, szczęście i płodność.2 Rytualny taniec był, więc rodzajem modlitwy oraz ceremonią, podczas której kobiety uczyły się wzajemnie jak być kobietą i matką.3 Na przestrzeni 50 wieków tradycja i technika tańca w Egipcie niewiele się zmieniły.4 Poszczególne jego elementy mieszały się jednak z lokalnymi tradycjami, a jego znaczenie w ceremoniach religijnych zaczęło stopniowo spadać.

Isadora Duncan, legenda tańca nowoczesnego oraz jedna z prekursorek współczesnej choreoterapii5 w latach 20-stych XX wieku, ponownie odkryła tę sztukę taneczną. Popularny współcześnie taniec brzucha oraz kostium obszyty bogato cekinami wywodzi się z Hollywood, gdzie został odrealniony i wyrwany z kontekstu kulturowego.
Nazwę „taniec brzucha” („danse du ventre”) nadali ludzie Zachodu, prawdopodobnie Francuzi, którzy dokonując wypraw do Północnej Afryki zetknęli się z tańcami różnych grup etnicznych (algierskiego plemienia Ouled Nail oraz Ghawazee z Egiptu). Istnieje również przypuszczenie, że nazwa powstała w wyniku obserwacji algierskich tancerek rolujących na brzuchach monety.6

Obecnie istnieje wiele technik tańca orientalnego (egipski, tunezyjski, perski, libański i inne). Do najmłodszych należy technika tribal bellydance (plemienny), który powstał w Stanach Zjednoczonych jako przeciwwaga dla rozwijającego się stylu kabaretowego. Za jego prekursorkę uważa się Jamilę Salimpour, która szukała autentycznych korzeni tańca orientalnego.

(powyższe materiały pochodzą z pracy magisterskiej: „DWULETNI WPŁYW TAŃCA ORIENTALNEGO NA STAN FUNKCJONALNY LĘDŹWIOWEGO ODCINKA KRĘGOSŁUPA” praca napisana przez Magdalenę Herwy w Katedrze Podstaw Fizjoterapii (AWF Katowice) pod kierunkiem naukowym dr Mirosława Kokosza)

TRIBAL BELLYDANCE
Taniec brzucha w stylu "plemiennym". Historia powstania tańca orientalnego w stylu tribal ma ścisły związek z wprowadzeniem i rozwojem tańca brzucha w Stanach Zjednoczonych .Jego specyfika kształtowała się dzięki odkrywaniu na nowo rdzennych elementów tańca arabskiego i sięganiu do innych tańców etnicznych, m.in.: flamenco, tańców Północnej Afryki, Bliskiego Wschodu i Indii. Tribal bellydance zawiera elementy "klasycznego" tańca brzucha różni się jednak strojem, muzyką, mimiką i
dumną postawą tancerki (charakterystycznym trzymaniem ramion i głowy). Ma zbawienny wpływ na zarówno na psychikę, jak i ciało tacerek. Wzmacnia i wysmukla sylwetkę ponieważ nacisk położony jest na technikę izolacji poszczególnych części ciała. W ramach tribal bellydance wyróżnić można: ATS (American Tribal Style) oraz Tribal Fusion.

American Tribal Style (ATS) - jest to odmiana tribalu stworzona przez Carolenę Nericcio (FatChanceBellyDance - USA). Charakterystyczne dla ATS są improwizacje grupowe, sięgające do plemiennych rytuałów. Każda grupa opracowuje swój własny i skończony zestaw ruchów i kombinacji z odpowiadającymi im sygnałami (cues). Improwizacja prowadzona jest przez lidera, który sygnalizuje następny krok (lub kombinację), używając cue. W trakcie jednego tańca lider może zmieniać się wielokrotnie. ATS jest także rodzajem gry, w której główną rolę odgrywają poczucie kobiecej wspólnoty, elementy współpracy, ale także zaskoczenia i „walki” o prowadzenie tańca.

Tribal Fusion - najmłodsza odmiana Tribalu. Elementy i kroki w Tribal Fusion to połączenie ATS, klasycznego raks sharki, tańców indyjskich, cygańskich, tańca współczesnego, modern jazzu, hip-hopu oraz innych tańców etnicznych lub nowoczesnych, zależnie od intencji i doświadczenia tancerza. W przeciwieństwie do ATS, Tribal Fusion bazuje na choreografii. Muzyka do Tribal Fusion to najczęściej współczesne aranżacje utworów orientalnych, a także muzyka indyjska, celtycka, bałkańska, transowa, eksperymentalna. Do najbardziej znanych zespołów Tribal Fusion należą: The Indigo, Urban Tribal, Domba

TURKISH ROMAN
Turkish Roman jest stylem tańca tureckich cyganów. Tańczony jest do rytmu 9/8, zawiera elementy tureckiego tańca brzucha dopasowane i zmodyfikowane przez kulturę cygańską. Mocno akcentowane są ruchy bioder, stop oraz gesty (posiadające często swoją symbolikę). Turkish Roman pozwala tancerce pokazać swoje wnętrze, wyzwolić emocje, włożyć w taniec swoja dusze, ale również rozbawić widza. Różnorodne kroki, przeskoki oraz różne figury i gesty to tylko część ekspresji tego tańca, Turecki taniec cygański to głównie improwizacja, niezależność i indywidualizm wypływający z wnętrza artysty i uzależniony od jego nastroju. Tancerz wykonujący Turkish Roman zawsze dodaje własną interpretację tańca, często wyrażaną uczuciami, jednocześnie wzbudzając zainteresowanie swoją odwagą i wyrazistością.